Αριστοτέλης: Οι ορισμοί για τις ιδιότητες, του Κοσμολογικού Θεού του.

Αριστοτέλης: Οι ορισμοί για τις ιδιότητες, του Κοσμολογικού Θεού του.

Τους ορισμούς του για τις ιδιότητες του Κοσμολογικού Θεού του ο Αριστοτέλης τους συνάγει όχι από τα θρησκευτικά δόγματα (που οι Έλληνες πρόγονοι μας δεν είχαν), αλλά από την ανάλυση της έννοιας του πρωταρχικού κινητήρα.

Αν μπορούμε να εκφραστούμε έτσι, ο Κοσμολογικός Θεός του Αριστοτέλη δεν είναι μυστικός, αλλά σε ύψιστο βαθμό κοσμολογικός: η ίδια η έννοια του Κοσμολογικού Θεού του, εξάγεται με πολύ ορθολογικό τρόπο.

Η πορεία της σκέψης του Αριστοτέλη είναι η παρακάτω:

Αριστοτέλης : Η θεωρία των τεσσάρων αιτιών.

Ο Αριστοτέλης ερευνώντας διερωτάται (για τις αρχές «μορφή» και «ύλη»), αν όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο μπορεί να τα εξαγάγει από αυτές τις αρχές, ή μήπως, εκτός από αυτές, υπάρχουν και πρέπει να διερευνηθούν από τη γνώση και άλλες αρχές ;

Και αν υπάρχουν, ποιές είναι ;

Για να απαντήσει στο ερώτημα αυτό ο Αριστοτέλης εξετάζει όλα όσα δίδασκαν για τις αρχές του όντος και του κόσμου οι γνωστοί σ’ αυτόν φιλόσοφοι «οι παλαιοί» (οι αρχαιότεροι) και οι σύγχρονοι του.

Η εξέταση αυτή, υποστηρίζει ο Αριστοτέλης, δείχνει ότι η ιστορία της σκέψης που έχει ερευνήσει αυτό το ζήτημα ανέδειξε (βέβαια, όχι ταυτόχρονα, αλλά μέσα από διαφορετικούς φιλοσόφους και σε διαφορετικές περιόδους) τέσσερις βασικές αρχές ή τέσσερα βασικά αίτια.

Αν έχουμε υπόψη τις έννοιες αυτών των αιτιών, τότε μπορούμε να πούμε ότι αυτά ήταν:

Η Πλατωνική θεωρία των «Ιδεών», υπό την κριτική σκέψη του Αριστοτέλη.

Στη διδασκαλία του Πλάτωνα για τις «Ιδέες» η πορεία της σκέψης των μαθητών και των αναγνωστών του ξεκινούσε από τις «ιδέες» («είδη»), σαν πρότυπα του όντος, για να πάει από τη μιά μεριά, προς τα φαινόμενα του αισθητού κόσμου που δήθεν αλλοιώνουν τις αληθινές μορφές ή αιτίες του όντος, και από την άλλη προς τις έννοιες, που αποδίδουν την ουσία των φαινομένων (την ταυτόσημη, γενική και αναλλοίωτη βάση τους).

Ενώ όμως, σύμφωνα με τη θεωρία του Πλάτωνα, η σκέψη πρέπει να πηγαίνει από τις «ιδέες» (μορφές του όντος στις ιδέες - έννοιες του όντος), η πορεία της σκέψης που τον οδήγησε στη θεωρία του ήταν προφανώς η αντίστροφη: ο Πλάτων στηριζόταν στη διδασκαλία του Σωκράτη για τη σημασία που έχουν οι έννοιες για τη γνώση του όντος.

Δεδομένου ότι η γνώση κατευθύνεται στην αναλλοίωτη ουσία των πραγμάτων και ότι οι βασικές ιδιότητες των αντικειμένων είναι ιδιότητες που αποκαλύπτονται με τις έννοιες για τα αντικείμενα, ο Πλάτων χρησιμοποίησε αυτή τη σημασία των εννοιών για να ισχυριστεί ότι δήθεν οι έννοιες δεν είναι μόνο οι σκέψεις μας για το όν, αλλά το ίδιο το όν και μάλιστα το γνήσιο όν.

Οι έννοιες δεν είναι έτσι μόνο γνωσιολογικές ή λογικές εικόνες, αλλά πρώτα απ’ όλα «οντικές» ουσίες.

Σαν ουσίες είναι ανεξάρτητες από την κυμαινόμενη αισθητή ύπαρξη των πραγμάτων.

Είναι έννοιες που υπάρχουν αυτές καθεαυτές, με τρόπο αυτοδύναμο και ανεξάρτητο.

Το ζήτημα της σημασίας των εννοιών για το όν και για τη γνώση βρισκόταν στο επίκεντρο της προσοχής και του Αριστοτέλη.

Πραγματευόμενος αυτό το πρόβλημα ο Αριστοτέλης προσπαθεί να προσδιορίσει με ακρίβεια τη θέση του απέναντι στη θεωρία των «ιδεών» του Πλάτωνα.

Αριστοτέλης: Η ζωή και τα συγγράμματα του.

Αριστοτέλης: Η ζωή και τα συγγράμματα του.

Ο Αριστοτέλης ήταν ο μεγαλύτερος από τους άμεσους μαθητές του Πλάτωνα.

Ενώ ο Πλάτων ήταν ντόπιος Αθηναίος, ο Αριστοτέλης είχε έρθει στην Αθήνα από το Βορρά.

Γεννήθηκε το 384 π.Χ. στην πόλη Στάγειρα της Χαλκιδικής, όχι πολύ μακριά από την πρωτεύουσα της Μακεδονίας την Πέλλα.

Σαν «ξένος» Έλληνας Μακεδόνας, δεν ήταν ποτέ πολίτης της Αθήνας, αλλά «μέτοικος».

Ο πατέρας του Αριστοτέλη Νικόμαχος ήταν γιατρός και, καθώς φαίνεται, διακεκριμένος, γιατί χρημάτισε αυλικός γιατρός τού βασιλιά της Μακεδονίας Αμύντα.

Έτσι ο Αριστοτέλης έζησε σε μιά οικογένεια όπου μπορούσε από τα εφηβικά του χρόνια να αποκτήσει το ενδιαφέρον για τη μελέτη της σωματικής φύσης του ανθρώπου, καθώς και να δημιουργήσει κάποιες σχέσεις με τους Μακεδονικούς αυλικούς κύκλους.

Το 367 π.Χ. ο Αριστοτέλης έφυγε στην Αθήνα για να ολοκληρώσει τη μόρφωσή του και μπήκε στην Ακαδημία, (τη σχολή του Πλάτωνα), όπου και έμεινε είκοσι χρόνια, ως τον θάνατο του Πλάτωνα (347 π.Χ).