Η λέξη έρως, στην αρχαία Ελληνική λογοτεχνία μας.

Οι γάμοι των Ελλήνων προγόνων μας γίνονταν έπειτα από συνοικέσια, τα οποία ήταν υπό την έγκριση των γονέων των υποψηφίων για γάμο, είναι φυσικό να ρωτήσουν... όσοι δεν έτυχε να διαβάσουν κάτι σχετικό : Μα γάμοι από έρωτα δεν γίνονταν τότε;

Η απάντηση είναι: Επί πολλά χρόνια (ιδίως στην αρχαία Αθήνα), οι γάμοι από έρωτα ήταν σπάνιοι.

Ας δούμε όμως τι εννοούσαν όταν έγραφαν οι πρόγονοι μας με την λέξη Έρος (με όμικρον ο), ή έρως (με ωμέγα ω).

Η λέξη Έρος γράφονταν με όμικρον (ο) από τους πολύ παλαιούς ποιητές μας, και από μερικούς του 5ου και 4ου π.Χ. αιώνα.

«ἠδ' Ἔρος, ὃς κάλλιστος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι, λυσιμελής, πάντων τε θεῶν πάντων τ' ἀνθρώπων δάμναται ἐν στήθεσσι νόον καὶ ἐπίφρονα βουλήν».

(Ησίοδος: Θεογονία, 120-122).

«οὐ γάρ πώ ποτέ μ᾽ ὧδε θεᾶς ἔρος».

(Όμηρος: Ιλιάδα, Ξ 315).

«Ἔρος δηὖτέ μ' ὀ λυσιμέλης δόνει».

(Σαπφώ: απόσπασμα 130 , 1)

Η πρώτη σημασία της λέξης, ήταν επιθυμία κάποιου πράγματος.

Μιά αρχαία Ελληνική παρηγοριά, προς τον σύγχρονο άνθρωπο.

Πολλοί ισχυρίζονται πως τα βάσανα εξευγενίζουν τον χαρακτήρα και πάνω σε αυτή τη ψευδή θεωρία δημιούργησαν βάσανα για τους ανθρώπους, που ούτε η τύχη ούτε η κοινωνία δημιούργησε.

Βασανίζουν το σώμα στερώντας του την τροφή, τον ύπνο, την φροντίδα, τα λουτρά, την άνεση, την ερωτική επαφή και το πνεύμα, με ανεπαρκείς ή λανθασμένες απαντήσεις στα θέματα της ζωής, με αγωνίες, φόβους, απειλές, φανταστικά όντα και συμφορές που απειλούν τάχα τον ανυπότακτο άνθρωπο.

Τους ανθρώπους τους εξαγνίζει η ευτυχία, δηλαδή η ζωή χωρίς λύπες, που δεν είναι στερημένη από υλικά αγαθά, από την κοινωνική καταξίωση και από επιτυχίες σε όλους τους τομείς.