Ο
Ησίοδος
στο ποίημά του Θεογονία μας δίδει μία
συστηματική κοσμογονία (στίχοι
116-138).
Ας
την παρακολουθήσουμε νεοελληνική της
απόδοση και στο πρωτότυπο.
«Αληθινά
πρώτα πρώτα έγινε το Χάος,
αλλά μετά η πλατύστηθη Γαία,
όλων στέρεη βάση πάντα των αθάνατων
που έχουν την κεφαλή του χιονοσκέπαστου
Ολύµπου και τα
οµιχλώδη Τάρταρα
στο βάθος της πλατύδροµης γης, κι ο
Έρωτας, που είναι ο πιο ωραίος µέσα στους
αθάνατους θεούς, ο λυσοµέλης, κι όλων
των θεών όλων των ανθρώπων δαµάζει µες
στα στήθη τους τη γνώση και τη φρόνιµη
βουλή.
Κι
απ’ το Χάος ο Έρεβος κι η µαύρη Νύχτα
έγιναν· κι απ’ τη Νύχτα ο Αιθέρας κι η
Ηµέρα γεννήθηκαν, που τα έκανε αφού
συνέλαβε σµίγοντας µε το Έρεβος στην
αγάπη.
Μα
η Γαία πρώτα γέννησε
ίσον µ’ αυτήν τον
έναστρο Ουρανό, για
να την σκεπάζει γύρω από παντού, να είναι
στους Μακάριους
Θεούς
βάση στέρεα πάντα.
Και
γέννησε τα µακριά βουνά, τα όµορφα των
θεϊσσών κατοικητήρια, των Νυµφών, που
κατοικούν στων βουνών τις κοιλάδες.
Αυτή
γέννησε και το άγονο πέλαγος, το όλο
κύµα, τον Πόντο, χωρίς ηδονική αγάπη κι
έπειτα µε τον Ουρανό κοιµήθηκε και
γέννησε τον βαθύδινο Ωκεανό και τον
Κοίο και τον Κρείο και τον Υπερίονα και
τον Ιαπετό και τη Θεία και τη Ρεία και
τη Θέµη και τη Μνηµοσύνη και τη
χρυσοσοστέφανη Φοίβη και τη χαριτωµένη
Τηθή.
Και
µετ’ απ’ αυτούς τελευταίος γεννήθηκε
ο στρεψόνοος Κρόνος,
ο πιο φοβερός απ’ τους γιούς της και το
θαλερό εχθρεύτηκε γονιό του».





