Η Εσκεμμένη παρετυμολόγηση ονομάτων του Πλάτωνα (διά στόματος Σωκράτους)... ως απάντηση στην Σοφιστική τέχνη, των Σοφιστών !!!

Όπως γνωρίζουμε, στους Σοφιστές βρίσκουμε τις πρώτες αρχές της επιστημονικής γραμματικής.

Οι Σοφιστές μετήλθαν την ορθοέπεια ως μέσον προς τον σκοπό, ο οποίος γι΄ αυτούς ήταν η Ρητορική.

Το σημείο, πού πρόσεξαν, ήταν: τι είναι στην γλώσσα το ορθόν.

Ο Πρωταγόρας ο Αβδηρίτης (480-410 π.Χ.), ασχολήθηκε στο έργο του «Αλήθεια ή καταβάλλοντες», όχι μόνον με γνωσιολογικά ζητήματα, αλλά και με γραμματικά.

Αυτός πρώτος διαίρεσε τα γένη των λέξεων: Άρρενα - Θήλεα - Σκεύη (δηλαδή ουδέτερα). (Αριστοτέλης: Περί ρητορικής, 3, 5).

Αργότερα οι γραμματικοί της Αλεξάνδρειας, για το τρίτο γένος μεταχειρίσθηκαν τον όρο «Ουδέτερα».

Ο Πρωταγόρας επίσης ασχολήθηκε και με την θεμελίωση της συντάξεως.

Διέκρινε τα εξής είδη προτάσεων: ευχωλή, ερώτησις, απόκρισις, εντολή. (Διογένης Λαέρτιος: Βίοι Φιλοσόφων, 9, 4, 53).

Βεβαίως βρισκόμαστε ακόμη στις αρχές της επιστημονικής έρευνας των γραμματικών φαινομένων (Αριστοτέλης: Περί ποιητικής, 19).

Ο Πλάτων, διά στόματος του Σωκράτους: «Παραλογίζεται» ενσυνειδήτως, στο θέμα της ετυμολογίας των ονομάτων !!!

Στις γλωσσικές απόψεις του Σωκράτη στον «Κρατύλο», ο Σωκράτης λέει: Ότι υπάρχει μόνον μερική ομοιότητα μεταξύ ονόματος και πράγματος και όχι πλήρης (πανταχή) ομοιότητα.(Κρατύλος, 431 Ε1-432 D10).

«Βρες το θάρρος και παραδέξου», λέει ο Σωκράτης στον Κρατύλο : « Ότι άλλα μεν ονόματα έχουν τεθεί καλώς και άλλα όχι, και μη θες το όνομα να έχει οπωσδήποτε όλα τα γράμματα, για να γίνει εντελώς όμοιο με εκείνο το πράγμα, πού ονομάζει, αλλ΄ άφησε και κάποια γράμματα, πού δεν του ταιριάζουν, να προστεθούν εκ των ύστερων σε αυτό.